28.06.09
Posted in Hverdagen at 10:33 pm by Ásdís
Þá er komið fram yfir háttatíma á sunnudagskvöldi, allir komnir í rúmið nema ég. Daníel er ennþá á norskum tíma, fór í rúmið um miðnætti í gærkvöldi en sofnaði ekki fyrr en um hálfsjö í morgun. Hann fór á fætur um miðjan dag en er að gera tilraun til að komast yfir á ástralska tímann og er kominn í háttinn. Þeir voru annars mjög sporty hérna í gær.
Nu er over sengetid på en søndagaften, alle i seng undtaget mig. Daniel er stadigvæk på norsk tid, han gik i seng ved midnat i gåraftes men faldt ikke i søvn før end ved halvsyvtiden i morges. Han stod op midt på dagen men holder nu på med et forsøg, at tilpasse sig australsk tid og er i seng. De var ellers meget sporty her i går.
Við Kim fórum í göngtúr í dag á milli skúra og ég náði nokkrum vetrarmyndum.
Kim og mig gik en tur i dag i mellem regnbygene og jeg fik taget nogle vinterbilleder.
Ég var í enskuprófi bæði laugardag og sunnudag, ég veit eiginlega ekki hvernig gekk, ég vona allavega að ég hafi staðist því annars getum við ekki fengið dvalarleyfi. Ég tók nokkrar myndir þar líka á meðan ég var að bíða eftir að komast í munnlega prófið.
Jeg var til engelskeksamen både lørdag og søndag. Jeg ved ikke helt hvordan det gik men jeg håber i hvert fald, at jeg har bestået, ellers kan vi ikke få opholdstilladelsen. Jeg tog nogle billeder der i morges, imens jeg ventede på, at komme til den mundtlige eksamen.
Permalink
27.06.09
Posted in Hverdagen at 6:21 pm by Ásdís
Við kaupum The West Australian á laugardögum til að fylgjast með atvinnuauglýsingum. Samningurinn minn rennur út í lok ágúst og engin laus staða hjá þeim eftir það. Mér fannst sorglegt að sjá mynd í blaðinu í dag af Michael Jackson sem er tekin heima hjá honum þar sem er verið að reyna að lífga hann við, nærmynd þar sem andlitið sést greinilega. Hver tekur svona mynd, selur hana og græðir örugglega stórar fjárfúlgur? Hvers konar siðferði er það að kaupa svona mynd og birta hana í venjulegu dagblaði? Ég skil það ekki.
Vi køber The West Australian om lørdagen på grund af jobannoncerne. Min kontrakt udgår i slutningen af August og de har ikke nogen ledig stilling jeg kan søge. Jeg synes det var sørgeligt, at se et billede i avisen i dag af Michael Jackson som er taget i hans hjem hvor de prøver, at genoplive ham. Det er et nærebillede hvor man tydelig kan se hans ansigt. Hvem tager sådan et billede, sælger det og tjener sikkert en helvedes masser af penger på det? Hvad er det for etik, at købe sådan et billede og publicere det i en almindelig avis? Jeg forstår det ikke.
Permalink
26.06.09
Posted in Hverdagen at 6:10 pm by Ásdís
Nú er Daníel kominn og allir eru glaðir, mikið er það nú gott að sjá hann aftur.
Nu er Daniel her og alle sammen er glade, det er virkelig godt, at se ham igen.
Permalink
23.06.09
Posted in Hverdagen, Náttúra at 8:51 pm by Ásdís
Ég hefði haldið að um fimmtugt væri ég búin að finna mér samastað í tilverunni – svo er ekki og mér finnst það í rauninni erfiðara en nokkurn tíma áður. Hugsanirnar fara bara í hring eftir hring eftir hring……
Það sem ég hugsa mest um er hvar ég vil búa og þá er það fólkið sem kemur upp í hugann.
Fólkið:
Við eigum góða vini og fjölskyldu í þeim löndum sem við höfum búið í, Íslandi, Danmörku og Noregi. Það þýðir að ef við veljum að búa á einum stað þá veljum við samtímis að búa langt í burtu frá fólki sem okkur þykir vænt um. Við eigum góða en fáa vini í Ástralíu og hún er alveg óralangt í burtu frá hinum löndunum svo ef við hugsum bara um fólkið þá ættum við að koma okkur héðan…… en hér heimsækir fólk okkur og er hjá okkur í langan tíma… Þó að það sé ekki það sama og að geta skroppið í kaffi og allir geta heldur ekki heimsótt okkur. Það næsta sem ég hugsa um er landið.
Landið:
Það hefur verið svo gaman að lesa um hvernig Aboriginere upplifa landið. Það minnir mig svolítið á hvernig ég hef það með Ísland, mér finnst ég tilheyra sjálfu landinu, náttúrinni. Það er erfitt að útskýra þetta en ég geri ráð fyrir að það séu aðrir Íslendingar sem hafi það á sama hátt. Það er svolítið erfitt að tilheyra landi sem maður hefur ekki búið í um 30 ár, nema þetta eina ár sem við bjuggum þar um síðustu aldamót.
Jeg ville have troet, at omkring de halvtreds år havde jeg fundet mig min plads i tilværelsen, men det har jeg ikke og jeg synes faktisk det er vanskeligere end nogensinde. Tankenrne går bare i ring efter ring, uden nogen løsning.
Menneskene:
Det som jeg tænker mest på, er hvor jeg vil bo og da er det menneskerne som først kommer i tankerne.
Vi har gode venner i alle de lande vi har boet i, Island, Danmark og Norge. Det betyder, at når vi vælger, at bo i et land, vælger vi samtidig at bo langt væk fra mennesker vi holder af. Vi har gode men få venner i Australien og den ligger jo meget langt fra de andre land, det logiske ville derfor være, hvis vi kun tænker på menneskene, at komme os væk herifra …. på den anden siden så får vi besøg her og gæsterne er sammen med os over tid….Selvom det aldrig bliver det samme som, at kunne smutte ind til en kop kaffe og det er ikke alle der kan besøge os. Det næste jeg tænker på er landet.
Landet:
Jeg synes det var interessant, at læse om Aboriginerenes forhold til landet. Det minder mig på mange måder om hvordan jeg har det med Island. Jeg har en følelse af, at tilhøre selve landet, naturen. Det er vanskeligt, at forklare, specielt til danskere. Det er også vankeligt, at tilhøre et land som man ikke har boet i på 30 år, med undtag af et år rundt årtusindskiftet.
Ég upplifði aldrei í Danmörku að finnast ég tilheyra landinu, mér leið mjög vel þar en náttúran þar er svo blíð að manni finnst eiginlega að maður sé bara úti í stórum, fínum garði.
Jeg oplevede aldrig følelsen af tilhøre selve landet i Danmark, jeg havde det rigtig godt der, men naturen er så blid, at jeg synes egentlig mest, at jeg var i en stor, smuk have.
Noregur er alveg stórkostlega fallegt land en mér fannst ég aldrei tilheyra landinu þar heldur. Þar hafði ég alltaf á tilfinningunni að Norðmennirnir ættu Noreg og ég fékk bara að vera þar af því að þeir voru svo góðir að leyfa mér það.
Norge er et fantastisk smukt land, men jeg syntes aldrig jeg hørte til landet der. Jeg havde altid følelsen af, at nordmændende ejede Norge og jeg fik kun lov til, at være der på grund af at de var “snille” imod mig.
Það skrýtna er að mér finnst ég verða eitt með náttúrinni hérna í Vestur Ástralíu. Ég hef svipaða tilfinningu fyrir sjálfu landinu og ég hef gagnvart Íslandi og ég skil eiginlega ekki af hverju því það er svo margt sem er gjörólíkt því sem ég hef alist upp við.
Det mærkelige er at jeg føler at jeg hører hjemme her i naturen i Vest Australien. Jeg har lignende følelse for selve landet som jeg har for Island. Jeg forstår ikke hvorfor, det meste her er så forskelligt fra hvad jeg har vokset op med.
Það er fleira sem gerir að manni finnist maður eiga sér samastað. Einu sinni fannst mér ég eiga einskonar samastað í málinu, íslenskunni en það er löngu liðin tíð. Ég er búin að ver of lengi í öðrum löndum til að geta leikið mér að íslenskunni eins og mig langar til, það skýst alltaf einhver smá danska inn hér og þar án þess að ég viti af.
Mér finnst alltaf gott að vera nálægt hafinu og í Noregi bjuggum við í Tananger sem liggur út við hafið. Við bjuggum í bláa húsinu á fyrstu myndinni.
Der er flere ting som gør, at man føler sig hjemme. En gang så følte jeg, at jeg hørte hjemme i mit eget sprog, Islandsken, men det er længe siden. Jeg kan ikke lege med sproget sådan som jeg har lyst til, det danske sniger sig altid ind hist og pist uden, at jeg opdager det.
Jeg har altid kunne lide, at være i nærheden af havet og i Norge boede vi i Tananger som ligger ved havet. Vi boede i det blå hus på det første billede.
Mér finnst ennþá Kaldbakurinn fallegasta fjall í heimi.
Jeg synes stadigvæk Kaldbakur er de smukkeste fjeld i verden.
Fra http://kirkjubol.is/wp
Ég hafði hugsað mér að verða gömul í húsinu í Fårevejle, það er eina húsið sem mér hefur þótt verulega vænt um, yfirleitt er mér nokkuð sama um sjálf húsin en Fårevejle var alveg sérstakt og ég finn enn fyrir söknuði.
Jeg havde tænkt, at blive gammel i huset i Fårevejle. Det er det eneste hus jeg nogen sinde har holdt af, som regel så betyder selve husene ikke så meget for mig, men Fårevejle var helt specielt og jeg savner det stadigvæk.
Mig langar til að verða gömul með Kim og ég vona að það rætist. Það þýðir að ég verð líka að taka tillit til hvað hann vill gera í lífinu.
Jeg har lyst til, at blive gammel sammen med Kim og jeg håber at de sker. Det betyder, at jeg også må tage hensyn til hvad han vil med livet.
Permalink
21.06.09
Posted in Hverdagen, Náttúra at 4:56 pm by Ásdís
Ég ætla að stefna að því að búa einhverstaðar úti á landi (í einhverju landi) í ekki alltof fjarlægri framtíð. Róin færist alltaf yfir mig þegar ég kemst út í náttúruna. Þar finnst mér ég vera lítill hluti af stærri heild og get skilið af hverju við erum hér á þessari jörð. Þar þarf ég ekki að hugsa og spekúlera svo mikið og hafa áhyggjur af öllu mögulegu heldur get ég bara verið og notið augnabliksins.
Þann 25.8. 2007 skrifaði ég um “Road Rage” hérna á síðuna og hafði ekki mikinn skilning á fyrirbærinu. Skilningurinn hefur aukist eftir að hafa þurft að keyra úr og í vinnu í u.þ.b. hálft ár núna, stærsta hluta leiðarinnar á nokkrum “highways” og m.a. þurft að fara yfir gatnamót sem eru talin einn af helstum “red spot” í Perth (þ.e.a.s. staður þar sem er stórar líkur á umferðarteppu) tvisvar á dag. Á highway er keyrt á, 80 til 100km hraða, allt eftir því hvort þú ert að nálgast gatnamót eða ekki. Heiða mágkona mín sendi mér einhverntíma grein sem hún hafði rekist á þar sem talað var um Tonkin Higway sem ég keyri eftir og sagt að þar væri hætta á að kengúrur hlypu út á veginn. Maður þarf sem sagt að vera með athyglina í lagi allan tímann, aðallega til að keyra ekki upp í næsta bíl og það er alltaf verið að bæði að hægja á sér og auka hraðann. Það er ekki ósjaldan sem hjarslátturinn eykst um allan helming, sérstaklega ef það eru einhverjir á hægri akrein sem keyra langt undir hámarkshraða og stífla alla umferð. Ég held ég sé í rauninni mikið þreyttari eftir aksturinn í og úr vinnu heldur en sjálfa vinnuna. Hérna þarf maður að keyra langt hvert sem maður fer og almenningssamgöngur eru ekki vel á veg komnar, það myndi taka mig allavega helmingi lengri tíma ef ég ætlaði að reyna að taka strætóa og lest í vinnuna. Ég þyrfti ábyggilega að nota upp undir fjóra tíma á dag í ferðirnar og ég hef allavega hvorki tíma né þolinmæði í það.
Nei, landsbyggðin freistar! Stundum getur maður þó komist aðeins í snertingu við náttúruna bara við að fara út um dyrnar. Við Kim fórum í göngutúr í nágrenninu í morgun og ef maður hefur augun hjá sér þá er þetta eins og að fara á listaverkasýningu.
Jeg har planer om, at bo ude på landet ( i et eller andet land) i en ikke altfor fjern framtid. Jeg får altid roen da jeg kommer ud i naturen. Jeg føler mig som en lille del af en større helhed og får forståelsen for hvorfor vi lever her på jorden. Jeg slipper for, at tænke en masse og spekulere over og bekymre mig for alle mulige ting og situationer. Jeg kan bare være i øjeblikket og nyde det.
Den 25.8. 07 skrev jeg om “Road Rage” her på siden og havde ikke den store forståelse for fænomenet – forståelsen har øget siden da. Den har kommet gradvis det halve år jeg har kørt til og fra arbejde på de forskellige “highways” og har bl.a. to gange om dagen skullet gennem det som betragtes en af de “red spots” i trafikken her i Perth, d.v.s. et kryds hvor det meget nemt opstår en trafikprop. Man kører 80 -100 km i timen på en highway, det kommer an på om man nærmer sig et vejkryds eller ej. Heida, min svigerinde, sendte mig på et eller andet tidspunkt en artikkel hvor de omtalte Tonkin Higway, en af de veje jeg kører ad og fortalte, at der kunne man risikere, at kenguruer hopper ud på vejen. Man skal altså beholde opmærksomheden hele vejen, specielt for at ikke køre ind i bilen foran, fordi man på skift øger og sætter ned farten hele tiden. Det er ikke sjælden jeg kan mærke, at hjertet begynder, at banke hurtigere, specielt når idioten foran i højre bane kører langt under fartsgrænsen og forhindrer trafikken i at glide. Jeg tror faktisk jeg er meget trættere efter turene til og fra arbejdet end selve arbejdet. Her er man nødt til, at køre langt til alting og kollektiv trafikken er meget lidt udviklet, hvis jeg skulle bruge den ville det jeg nok bruge op til fire timer om dagen på, at rejse. Det har jeg i hvert fald hverken tid eller tålenmodighed til.
Nej, det frister med ude på landet! Man kan dog komme lidt i kontakt med naturen ved, at gå ud ad døren her. I morges gik Kim og mig en tur i nabolaget. Hvis man er opmærksom kan det faktisk opleves som en kunstudstilling.
http://en.wikipedia.org/wiki/Tonkin_Highway
http://www.thewest.com.au/default.aspx?MenuId=77&ContentID=148660
Permalink
19.06.09
Posted in Hverdagen at 9:19 pm by Ásdís
Ég fór með myndavélina mína með mér í vinnuna í gær og skrapp svo í smá göngtúr í hádeginu og tók myndir inn á milli rigningaskúranna.
Jeg tog fotografapparatet med på arbejde i går og gik så en lille tur i frokostpausen og tog billeder ind imellem regnbygerne.
Permalink
15.06.09
Posted in Hverdagen at 10:32 pm by Ásdís
Þær eru alveg ótrúlega fljótar að líða þessar helgar, föstudagskvöldið kemur og svo er allt í einu kominn mánudagsmorgunn áður en maður veit af. Það var gott að fá svolítið líf og fjör í húsið í gær.
Weekenderne går utrolig hurtigt, fredagaften er der og så pludselig før nogen aner så er der mandagmorgen. Det var godt med lidt liv og røre i huset i går.
Permalink
13.06.09
Posted in Hverdagen at 8:02 pm by Ásdís
Ávextirnir á markaðnum í Fremantle eru góðir.
Frugten på markadet i Fremantle smager godt.
http://en.wikipedia.org/wiki/Fremantle_Markets
http://www.fremantlemarkets.com.au/index.asp
Permalink
12.06.09
Posted in Hverdagen at 11:57 pm by Ásdís
Það eru tiltektir í gangi í lífi mínu, ég er búin að fara í gegnum bréf og póskort sem ég hef fengið í gegnum æfina og hent mest öllu saman, smá kassi eftir af því sem var stór, fullur kassi.
Jeg holder på med oprydning i mit liv. Jeg har gået i gennem en stor kasse fuld af breve og postkort jeg har fået igennem livet og smidt det meste væk. Nu er der kun en lille æske tilbage.
Næst er að skanna gamlar myndir sem eru að fölna. Það er ekki laust við hjartað taki smá kollhnís öðruhvoru…það er eins og gerst hafi í gær, gerst hafi í gær ….. en samt líka svo ósköp langt síðan.
Næste skridt er, at skanne gamle billeder som er ved, at falme. Det er ikke helt frit for at hjertet tager små kolbøtter ind i mellem, det er som det var i går … og alligevel så lang tid siden.
Permalink
06.06.09
Posted in Hverdagen at 9:37 pm by Ásdís
Jóhann var að reyna við svarta rönd á beltið sitt í dag. Þetta verður erfiðara og erfiðara eftir því sem þau ná lengra og tekur lengri tíma að komast áfram, hann fær að vita á fimmtudaginn hvort hann fær svörtu röndina.
I dag prøvede Johann at få en sort stribe på sit bælte. Dette bliver sværere og sværere jo længere de når og det tager længere tid, at avancere. På torsdag får han at vide om han får en sort stribe på bæltet.
Permalink
« Previous entries Next Page » Next Page »
