30.04.08
Posted in Garður at 11:00 am by Ásdís
Það hefur ekki ringt svona mikið hérna í Perth í apríl síðan mælingar hófust, í gær hafði úrkoman í apríl mælst 152,4 mm og sló met frá 1926 sem var 148,8mm og meira ringdi í nótt. Bændurnir hafa sem betur fer fengið eitthvað af allri þessari rigningu líka. Á bæ í Northamton féll helmingurinn af þeirri úrkomu, í þrumuveðri um daginn, sem féll allt árið 2007. Það lítur líka út fyrir að það fari að geta verið svolítið gaman í garðinum aftur.
Det er aldrig før blevet målt så meget nedbør i Perth i aprilmåned. I går var der blevet målt 152,4mm nedbør i april, recorden fra før av var 148,8mm nedbør, i april året 1926 og det regnede mere i nat. Bønderne har heldigvis fået noget af al den regn. På en gård i Northamton faldt der halvdelen så meget regn som hele året 2007, i en tordenstorm forleden. Det ser også ud til at det kan blive sjovt, at være i haven igen.
Permalink
Posted in Hverdagen at 7:15 am by Ásdís
Permalink
27.04.08
Posted in Hverdagen at 3:06 pm by Ásdís
Við vorum í afmæli hjá Vanessu í gær.
Vi var til Vanessas fødselsdag i går.
Permalink
24.04.08
Posted in Ljóð/Digte at 11:42 pm by Ásdís
The night will never stay,
The night will still go by,
Though with a million stars
You pin it to the sky;
Though you bind it with the blowing wind
And buckle it with the moon,
The night will slip away
Like sorrow or a tune
Permalink
22.04.08
Posted in Hverdagen, Náttúra at 3:15 pm by Ásdís
Það er bara alveg dýrðlegt að fá að byrja daginn svona. Ég keyrði til Guildford, var svolítið snemma í því svo ég lagði bílnum og fór út. Það stytti upp og droparnir glitruðu í sólskininu, bæði í grasinu og trjánum. Það lá við að hljóðin væru eins og í fuglabjargi, svo hátt höfðu hvítu páfagaukarnir sem flugu um og allir hinir fuglarnir líka. Ég þarf varla að taka það fram að ég var í vinnunni! Einu myndirnar sem tók í dag, tók ég þarna.
Ég var að læra að róa kanó (sem er kallaður indíanskur bátur, barkarbátur, eikja í orðabókinni, ég hélt að maður gæti bara sagt kanó). Við Gabrielle vorum báðar á þriggja tíma námskeiði hjá Pam sem rekur fyrirtækið Inspiration Outdoors. Hún og Steve sem hjálpaði henni voru þolinmóðustu manneskjur sem hugsast getur og ég á örugglega eftir að róa kanó í frítímanum líka. Það er alveg frábært að bara renna í gengum vatnið, við fórum svo rólega að það heyrðist varla í okkur svo við sáum allskonar fulga sem fældust ekkert, við mættum meðal annars pelíkana á sundi. Við vorum mjög heppin með veður, yfirleitt blæs víst á þessum slóðum en við rérum í logni mest allan tímann, það var bara í lokin sem við fengum svolítinn vind og þá fann maður að það varð strax svolítið erfiðara að róa.
Det er bare helt herligt at få lov til at begynde dagen på denne måde. Jeg kørte til Guildford, var lidt tidligt på den så jeg parkerede bilen og gik ud i solskinnet. Det var lige holdt op med at regne så dråbene glitrede både i grasset og træerne. Luften var fuld med skrig fra de hvide papegøjer som fløj rundt og alle de andre fugle også. Jeg behøver vel ikke at nævne det, at jeg var på arbejde! De eneste billeder jeg tog i dag, tog jeg der.
Jeg lærte at ro en kano. Både Gabrielle og mig var på tre timers kursus hos Pam som har firmaet Inspiration Outdoors. Hende og Steve som hjalp hende, er nogle meget tålenmodige mennesker og jeg er helt sikker på at jeg kommer til at ro kano i fritiden også. Det er bare helt fantastisk at glide lydløst igennem vandet. Vi skræmte ikke fulgene så vi mødte mange af dem, bl.a. andet en pelikan som nikkede til os. Vi var meget heldige med vejret, som regel blæser der på Swan River men vi roede i stille vejr det meste af tiden, det var bare til allre sidst at det begyndte, at blæse lidt op og man kunne med det samme mærke forskellen, at det var vanskeligere at ro.
http://www.inspirationoutdoors.com.au/
Permalink
20.04.08
Posted in Hverdagen at 3:03 pm by Ásdís
Ég var á námskeiði á miðvikudaginn um menningu frumbryggja. Það kom margt merkilegt fram þar, eins og það að samþykkt voru lög í Ástralíu árið 1967 sem viðurkenndu frumbryggja Ástralíu sem manneskjur, þ.e.a.s. að þeir voru teknir með í manntalið. Fyrir þann tíma hafa þeir líklega tilheyrt dýraríkinu. Eiginlega skrýtið að þeir skuli ekki vera enn bitrari en þeir eru.
Jeg var på et kursus i onsdags om Aborigienernes kultur. Jeg fandt ud af mange ting der, bl.a. at i 1967 blev der vedtaget ved lov i Australien, at Aborigienerne var mennesker, d.v.s. de blevet taget med i befolkningstallet. Før den tid har de nok tilhørt dyreriget. Det er egentlig mærkeligt at de ikke er mere bitre end de er.
Permalink
19.04.08
Posted in Hverdagen at 11:57 am by Ásdís
Við erum öll ógurlega glöð að hafa fengið Davíð aftur …. þó að hann hafi nú lítið gert annað en að sofa síðan hann kom heim í gær.
Vi er alle sammen meget glade at have fået David tilbage … selvom han har sovet det meste af tiden, siden han kom hjem i går.
Permalink
17.04.08
Posted in Hverdagen at 10:30 pm by Ásdís
Við gengum í vinnunni í dag, í byrjun rigndi en svo stytti upp en það var mikið fyrirtæki að kveikja bál svo við gætum soðið vatn, allt var rennandi blautt. Við gegnum mun lengra í dag en í síðustu viku og ég á eftir að finna fyrir harðsperrunum á morgun. Það bætti heldur ekki úr skák að það var svo mikið þrumuveður í nótt að ég svaf sama og ekkert eftir klukkan fjögur. Ég er sem sagt alveg ægilega þreytt en þetta var nú samt mjög góður dagur.
Vi tog på tur igen på arbejdet i dag, i begyndelsen regnede det, men så holdt det op. Det var meget svært at få tændt ild for at koge vand, det hele var så vådt. Vi gik betydelig længere i dag end i sidste uge og jeg kommer til at mærke mine ømme muskler i morgen. Det hjælper heller ikke, at det var larmende tordenvejr i nat så jeg sov ikke så meget fra klokken fire i nat. Det vil sige, at jeg er forfærdelig træt, men det var alligevel en rigtig god dag.
Permalink
15.04.08
Posted in Ljóð/Digte at 9:23 pm by Ásdís
I`ll tell you, shall I, something I remember?
Something that still means a great deal to me.
It was long ago.
A dusty road in summer I remember,
A mountain, and an old house, and a tree
That stood, you know,
Behind the house. An old woman I remember
In a red shawl with a grey cat on her knee
Humming under a tree.
She seemed the oldest thing I can remember,
But then perhaps I was not more than three.
It was long ago.
I dragged on the dusty road, and I remember
How the old woman looked over the fence at me
And seemed to know
How it felt to be three, and called out, I remember
‘Do you like bilberries and cream for tea?’
I went under the tree
And while she hummed, and the cat purred, I remember
How she filled a saucer with berries and cream for me
So long ago,
Such berries and such cream as I remember
I never had seen before, and never see
Today, you know.
And that is almost all I can remember,
The house, the mountain, the grey cat on her knee,
Her red shawl, and the tree,
And the taste of the berries, the feel of the sun I remember,
And the smell of everything that used to be
So long ago,
Till the heat on the road outside again I remember,
And how the long dusty road seemed to have for me
No end, you know.
That is the farthest ting I can remember.
It won`t mean much to you. It does to me.
Then I grew up, you see.
Permalink
« Previous entries Next Page » Next Page »
